Uwaga! Alarm! Patryk Vega ogłasza, że pracuje nad pierwszym filmem całkowicie wykreowanym w AI. Produkcja powstaje bez scenariusza i ma być poświęcona chwale polskich myśliwych. Vega już wie, że AI może zrobić za niego prawie wszystko, a on dzięki temu może się już całkowicie skupić na cyzelowaniu sztuki trollowania. 

Wiele jest wątków w….  interwencji, czyli po prostu zbrojnej napaści Stanów na rządzoną przez kartel Wenezuelę. Ja zwrócę uwagę tylko na dwa. Po pierwsze: Hugo Chávez był prezydentem z telewizji zanim był nim Donald Trump. Talk-show „Aló Presidente", gdzie Chavez tańczył, śpiewał, odbierał telefony i zwalniał prezesów firm na żywo, był emitowany od 1999 do 2012 roku w głównej wenezuelskiej telewizji, czyli przez całą XDe-mo-kra-tycz-nie przedłużaną prezydenturę Cháveza. Z kolei Donald Trump rozpoczął prowadzenie „The Apprentice” w 2004 i skończył wraz z prezydenturą. Po drugie: następca Cháveza, Nicolas Maduro, którego Trump postanowił wywieźć z kraju, został oskarżony nie tylko o defraudację i  kierowanie grupą przestępczą, ale i zbrodnię kulturalną, czyli kopiowanie tańca, którym Trump raczy publiczność na wiecach. Ta kradzież, jak powiedział sam prezydent USA, przelała czarę goryczy. 

Moje zdanie o tym, czy wjeżdżanie komuś z wojskiem na podwórko jest dobre czy nie, pozostaje bez znaczenia. Obstawiam za to, że za kilka lat Oscara dostanie film o sprawnej akcji, w której siły specjalne USA rozwalają gang na terenie Wenezueli, a przy okazji uwalniają kogoś, kogo tam trzeba było uwolnić. Gra Matt Damon. A na Sundance nagrodzony zostanie film o tym, jak traumatyczne dla amerykańskiego żołnierza, powiedzmy o korzeniach wenezuelskich, było to, że musiał wsiąść w helikopter i polecieć do dawnej ojczyzny, bo na plecach siedziało mu już ICE. Gra Matt Damon.

A ja korzystając z tego, że jeszcze jest styczeń, polecę wam serial, który w polskich podsumowaniach przepadł, a już samo nazwisko reżysera Hirokazu Kore-edy (tego od „Złodziejaszków”) powinno wzbudzić zainteresowanie. „Asura” – historia czterech sióstr żyjących w Japonii to totalna anty-sukcesja. Pieniędzy mało, władzy mało, ale zdrady, awantury, sensacje – i humor, z którym ta rodzinna karuzela została nakręcana – sprawiły mi więcej przyjemności, niż kolejny amerykański serial o lekarzach, chorobach albo kowbojach.