Kultura obowiązkowa 26.01.2026
Kultura obowiązkowa 26.01.2026

Kultura obowiązkowa 26 stycznia – 1 lutego

( 26.01.2026 )

W Warszawie premiera drugiego numeru Mint. We Wrocławiu okrutne choreografie ciała i władzy, pamięć o kulturalnym życiu dawnych zakładów metalurgicznych oraz nowe spojrzenie na kolekcjonowanie sztuki współczesnej. W Krakowie emancypacyjny taniec, malarskie iluzje natury i refleksja nad czasem pracy w kulturze. W Gdyni sztuka spotyka nowe technologie. Do tego queerowa klasa, taniec bioder i malarstwo inspirowane materią organiczną.

Premiera 2. drukowanego numeru Mint. Temat: „Ucieczka ze szklanych domów”

28 stycznia, godz. 18:00, Nowy Teatr, Warszawa 

Premiera drugiego drukowanego numeru naszego rocznika to okazja do rozmowy o tym, co wydarzyło się w kulturze w ubiegłym roku – i o tym, co nas czeka w 2026. „Ucieczka ze szklanych domów”, hasło przewodnie wydania, jest zachętą do refleksji o pokoleniu milenalsów. W numerze przeczytacie teksty o milenialskim humorze oraz literaturze i sztuce tworzonych po 2000 roku. Publikujemy wywiady m.in. z zapracowanym pisarzem Mateuszem Górniakiem, twórcami tegorocznego Pawilonu Polskiego na Biennale w Wenecji oraz badaczką sztuki Griseldą Pollock. Na premierze w Nowym Teatrze posłuchacie na żywo podcastu Mint „I taki to jest miesiąc w kulturze”. Angelika Kucińska, Michał Walkiewicz, Kinga Sabak i Alek Hudzik opowiedzą, co ważnego działo się w kulturze i na co czekają w 2026 roku. Przed podcastem odbędzie się performans Filipki utrzymany w biurowej atmosferze, a potem będzie czas na koktajl i wspólne rozmowy. Każdy, kto przyjdzie na premierę, dostanie egzemplarz magazynu.

Dziękujemy!

Filipka, fot. Karolina Zajączkowska

„Choreografie okrucieństwa” 

30 stycznia – 3 maja, Krupa Art Foundation, Wrocław

Osoby artystyczne: Chloé Arrouy, Tadeusz Kantor, Kobiety Anteny (Agata Konarska, Agata Lankamer)

Ekspozycja zestawia prace Chloé Arrouy oraz duetu Kobiety Anteny z historycznymi obiektami Tadeusza Kantora, tworząc wielogłosową opowieść o ciele jako polu oddziaływania przemocy i pamięci. Rzeźby, instalacje i prace cyfrowe budują choreografię hybrydowych form, odwołującą się zarówno do dawnych narzędzi karania, jak i współczesnych mechanizmów nacisku: algorytmów, cyberprzemocy i społecznych oczekiwań wobec kobiecych ciał. Dialog między przeszłością a teraźniejszością ujawnia, jak estetyka, rytuały codzienności i cyfrowe symulacje stają się dziś nowymi scenariuszami okrucieństwa i performansu władzy.

Dziękujemy!

Chloé Arrouy, „I want to quit”, dzięki uprzejmości artystki i KAF

„FOCUS na kolekcję | III odsłona kolekcji Sylwii i Piotra Krupów” 

30 stycznia – 3 maja, Krupa Art Foundation, Wrocław

Druga z wystaw otwierających się w tym samym czasie w Krupa Art Foundation prezentuje najnowsze nabytki Sylwii i Piotra Krupów. Trzecia odsłona kolekcji skupia się na sztuce powstającej w świecie przyspieszenia, niepewności i nadmiaru bodźców. Prace niemal pięćdziesięciu artystek i artystów układają się w pięć tematycznych kadrów, od intymnych zbliżeń po świadectwa konfliktu i oporu. W zbiorach Sylwii i Piotra Krupów znalazły się dzieła m.in. Anne Imhof, Magdaleny Abakanowicz, Elizy Wagener, Ali Savashevich, Magdaleny Lazar i Barbary Krüger. Pracę tej ostatniej artystki umieściliśmy na czwartej stronie okładki najnowszego numeru rocznika Mint! Wystawa pokazuje, jak współczesne gesty artystyczne dialogują z dziedzictwem drugiej połowy XX wieku. Jednocześnie stawia pytania o relacje między kolekcją, instytucją i osobami twórczymi.

Dziękujemy!

Barbara Krüger, „Untitled (WAR TIME, WAR CRIME)”, 2025, dzięki uprzejmości artystki, galerii Sprüth Magers i KAF

Nadia Markiewicz, „Misterioso” 

29 stycznia – 12 kwietnia, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa

Wystawa Nadii Markiewicz podsumowuje dwa lata intensywnej pracy artystycznej, skupionej wokół performansu i doświadczenia niepełnosprawności. Punktem odniesienia staje się pokaz iluzjonistyczny – metafora życia z protezą i tworzenia pozoru pełnej sprawności. Artystka prezentuje kostiumy i rekwizyty znane z performansów, wcielając się m.in. w gołębicę, różę czy talię kart. Poprzez motyw iluzji, ukrywania i odsłaniania buduje nową narrację o niepełnosprawności – opartą na tajemnicy, niezwykłości i sprawczości. To próba odzyskania kontroli nad własnym wizerunkiem.

*Reklama

Dziękujemy!

Nadia Markiewicz, mat. prasowe MSN

Dominika Wiak, „MISSPIECE”

27 stycznia, godz. 18:30, Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA w Krakowie

Dominika Wiak w performansie „MISSPIECE” podejmuje dialog z kanonem sztuki, badając emancypacyjny potencjał muzyki house oraz ruchu jako narzędzia oporu. Konfrontuje w nim dziedzictwo męskich mistrzów z osobistą, cielesną ekspresją. Towarzysząca jej rzeźba owinięta w czarny strecz staje się komentarzem do sposobów tworzenia kanonu w sztuce i do statusu spuścizny Tadeusza Kantora. „MISSPIECE” stanowi część programu performatywnego Cricoteki towarzyszącego stałej wystawie „Kantor. Terapia widzeń”. 

Dziękujemy!

Dominika Wiak, „MISSPIECE”, dzięki uprzejmości Cricoteki

„Thank you for my work” 

28 stycznia – 26 kwietnia, Bunkier Sztuki, Kraków

Osoby artystyczne: Olaf Brzeski, Hubert Czerepok, Kinga Dobosz, Monika Drożyńska, Andrea Fraser, Anna Ihle, Kornel Janczy, Martyna Kielesińska, Wiktoria Kieniksman, Tomasz Kręcicki, Florian Meisenberg, Justyna Mędrala, Laura Pawela, Patryk Różycki, Ala Savashevich, Iza Tarasewicz, Zbigniew Warpechowski, Katarzyna Wójcicka

Wystawa podejmuje temat pracy artystycznej jako realnej formy zatrudnienia, odwołując się do tradycji krytyki instytucjonalnej. Prace Andrei Fraser, Huberta Czerepoka i Laury Paweli przypominają nam, że kondycja osób artystycznych stała się istotnym tematem debaty o sztuce. Zestawione z realizacjami młodszego pokolenia – m.in. Ali Savashevich, Katarzyny Wójcickiej, Izy Tarasewicz i Tomka Kręcickiego – tworzą pole refleksji nad nienormowanym czasem pracy, przepracowaniem, kompulsywną produktywnością i próbą pogodzenia twórczości z pracą zarobkową. 

Dziękujemy!

Ala Savashevich, „82 godziny”, eastcontemporary, Mediolan, fot. Cristina De Paola, dzięki uprzejmości Bunkra Sztuki

Łukasz Stokłosa, „Fałszywe widoki” 

28 stycznia – 5 kwietnia, Bunkier Sztuki, Kraków

Monograficzna wystawa obrazów Łukasza Stokłosy prezentuje prace z ostatnich lat, ukazujące napięcie między naturą a ludzką potrzebą jej porządkowania i interpretowania. Krajobrazy, portrety i martwe natury tworzą wizję świata, w którym granice między tym, co naturalne, i tym, co sztuczne, ulegają rozmyciu. Artysta nie dokumentuje rzeczywistości, lecz projektuje iluzje. Natura staje się tu aktywnym uczestnikiem gry znaczeń: stylizowana i ujarzmiana, a zarazem stale wymykająca się kontroli. Wystawa „Fałszywe widoki” skupia się na procesie percepcji, pokazując, że obraz świata często bywa skutkiem naszych lęków i projekcji.

Dziękujemy!

Łukasz Stokłosa, „Palazzo Reale di Caserta”, 2025, dzięki uprzejmości Bunkra Sztuki

Muzeum na wieczór #1 / Warszawskie szlagiery

30 stycznia, Muzeum Narodowe w Warszawie

Wieczór w Muzeum Narodowym w Warszawie zamieni się w podróż do stolicy sprzed lat. W programie „Warszawskie szlagiery” od 17.00 do 20.00. Hol Główny wypełnią dźwięki przedwojennych przebojów puszczanych z winyli przez Janka z Cukru, twórcze działania kolażowe w strefie kreatywnej oraz spotkania z edukatorkami MNW w Galerii Sztuki XIX Wieku. O 18.00 odbędzie się spotkanie autorskie „Miasto kontrastów” z Anną Bińkowską i Rafałem Bielskim o Warszawie dwudziestolecia międzywojennego. Wieczór zakończą projekcje filmowe: „Wspomnienia z Warszawy” (1944) oraz kultowa komedia „Piętro wyżej” (1937), poprzedzone wprowadzeniem Michała Pieńkowskiego.

Dziękujemy!
( Anna Sidoruk )

Kultura obowiązkowa 1-7 grudnia

Dziękujemy!

 „Wspomnienia z Warszawy”, reż. Franciszek Ożga, 1944

AVX Festival 2026 

30 stycznia – 1 lutego, XVY Studio, Gdynia

AVX Festival to autorski festiwal poświęcony sztuce audiowizualnej, nowym technologiom i kreatywnym praktykom na styku dźwięku, obrazu i kodu. Program łączy wykłady, warsztaty, instalacje, koncerty i performanse, prezentując różnorodne podejścia do pracy z technologią – od eksperymentów artystycznych po narzędzia wykorzystywane w praktyce twórczej. W wydarzeniu biorą udział artyści, projektanci i studia z Polski i zagranicy. Częścią projektu jest wystawa realizowana przez Ksawery Komputery, Lumus Instruments, AUSGANG Studio oraz Michała Jurgielewicza. Festiwal odbywa się w ponad 400-metrowej pracowni Ksawery Komputery.

Dziękujemy!

Ksawery Komputery

Paweł Sakowicz, „STORM” 

Premiera: 30 stycznia, godz. 19:00, Pawilon Tańca, Warszawa

W solowym spektaklu Paweł Sakowicz rozwija materiał choreograficzny zaprezentowany wcześniej podczas wernisażu wystawy „Breaking the Joints” w Wilnie. Artysta, znany z prac badających historię tańca, skupia się tu na biodrach jako źródle energii i zmiany. Odwołując się do własnej praktyki tanecznej oraz estetyki dawnego kina i animacji, uruchamia ciało w sekwencjach pełnych napięcia, rotacji i bezruchu.

Dziękujemy!

Paweł Sakowicz, „STORM”, fot. Filip Preis, dzięki uprzejmości Pawilonu Tańca

Karol Radziszewski, „The Classroom”

31 stycznia – 12 kwietnia, Moderna Museet, Sztokholm

„The Classroom” Karola Radziszewskiego to artystyczna rekonstrukcja polskiej sali lekcyjnej z lat 90. Szkolne ławki są tu wypełnione materiałami z wieloletnich badań artysty nad queerowym doświadczeniem Europy Środkowo-Wschodniej. Archiwum zostaje tu uruchomione jako narzędzie nauki, wyobraźni i wspólnego namysłu nad historią. Wystawie towarzyszy bogaty program wydarzeń: performans, rozmowy, wykłady, warsztaty oraz pokaz filmów ukazujących dialog między archiwum, pedagogiką i praktyką artystyczną Radziszewskiego.

Dziękujemy!

Karol Radziszewski,  „Theses on Hope #10: One Day These Kids”, widok instalacji, Between Bridges, Berlin, 2023,  dzięki uprzejmości Between Bridges

„Niedziela w Hutmenie” 

29 stycznia – 12 kwietnia, Muzeum Architektury we Wrocławiu

„Niedziela w Hutmenie” – tak nazywało się cykliczne wydarzenie w słynnym wrocławskim zakładzie metalurgicznym, zapoczątkowane w 1974 roku przez ówczesnego dyrektora Aleksandra Sałagę. Zwiedzający mogli zobaczyć – w rozrywkowej oprawie – jak wygląda i działa huta. Zakład regularnie współpracował również z Biurem Wystaw Artystycznych, który organizował tam wydarzenia muzyczne i teatralne. Ten rodzaj humanizacji pracy wyróżniał zakład na skalę europejską. Wystawa w Muzeum Architektury we Wrocławiu przypomina społeczne dziedzictwo zakładu z okresu PRL. Prezentacji rozwiązań architektonicznych i prób humanizacji przestrzeni pracy towarzyszą zdjęcia Jakuba Certowicza pokazujące, jak dziś wygląda teren dawnej huty. 

Dziękujemy!

fot. Michał Duda

Anna Kołacka, „DASH” 

30 stycznia – 15 marca, Miejski Ośrodek Sztuki, Gorzów Wielkopolski

Malarstwo Anny Kołackiej balansuje na granicy przedstawienia i abstrakcji, wciągając widza w pulsujący świat organicznych struktur i nieustannego ruchu. Obrazy przypominają kalejdoskop – gęsty, dynamiczny, pełen detali, które wyłaniają się i znikają. Inspirując się mikro- i makroskalą w postrzeganiu natury, artystka tworzy wizualne światy napędzane emocjami i podświadomością. Wystawa „DASH” w MOSie to opowieść o energii, zmienności i intensywnym, zmysłowym doświadczaniu materii.

Dziękujemy!

Anna Kołacka, „Interior 2”, 2025, dzięki uprzejmości artystki

( Mintowe Ciasteczka )

Nasza strona korzysta z cookies w celu analizy odwiedzin.
Jeżeli chcesz dowiedzieć się jak to działa, zapraszamy na stronę Polityka Prywatności.